Hepsi de yoğun bir şekilde hayırseverlikle ya da yararlı sosyal ve politik işlerle uğraşan, her biri de son derece fedakar olan dört insandan oluşmuş bir grubu hayal edin. Birisi onlara şöyle sorar: ''Neden insanlara yardım etmek için bu kadar çok uğraşıyorsunuz?“ Dört adamdan şu yanıtları alıyoruz: Birincisi: “Bana göre insanlara yardım etmek benim görevim ve ahlaki sorumluluğum.'' İkincisi: “Ahlaki sorumluluk? Ahlaki sorumlulukların canı cehenneme! Bunu yalnızca, sıkıntı çeken insanları gördüğümde yardım edemeden duramadığım için yapıyorum. “Üçüncüsü: “Ben asla görev ya da ahlaki sorumluluklar gibi şeylerle ilgilenmedim. Yalnızca bu insanlar için üzülüyor ve onlara yardımcı oluyorum.” Dördüncüsü: “Neden mi böyle yapıyorum? Gerçeği söylemem gerekirse, neden böyle yaptığım konusunda en ufak bir fikrim yok. Yalnızca doğam böyle davranıyor; söyleyebileceğim tek şey bu.”

Bu dört yanıtı karşılaştırmak hoşuma gidecek. Son yanıtı çok sevdim. Oldukça Taocu ya da Zen Budist bir yanıt. Bence bu insan, Tao ile tümüyle uyum içinde görünen gerçek bir bilge ya da aziz. Dördünün içinde doğal, kendiliğinden ve kişisel olmayan bir bilinçlilikle yardım eden bir tek O. Eğer bir Tanrı varsa, umarım ilkönce onu cennete gönderir! Umarım onun hemen ardından da üçüncü adam cennete girer. Bana oldukça Budacı bir insan gibi göründü: Biraz fazla kişisel bilinci olsa da şefkatli, ama “ahlakçı” değil.

Birinci ve ikinci adamı kıyaslamak ilginç olacaktır. İkisi de benmerkezci, ama ikisi de farklı! İkincisi biraz huysuz da olsa, bir bakıma sevimli ve mizahi yönü olan bir insan. Hoşuma giden yani, “sert görünümlü, ama altından bir kalbi olan” (tıpkı Humphrey Bogart'ın bazı karakterleri gibi) bir insan olması. Aslında duygusal olduğu gerçeğini kabul etmekten utanan, oldukça sevimli bir insan. Eğer Tanrı olsaydım kesinlikle onu da cennetime alırdım.

Ama ilk adam! Aman Tanrım ne canavarlık! Bu tipler genellike ,gururlu, gösterişçi, benmerkezci, sofu, insanlık dışı, hükmedici ve sevimsiz olurlar. Bunlar, “ilkelerle” hareket eden insanlardır. Bir anlamda hiç kimseye yardım etmeyen insanlardan çok daha kötüdürler! Eğer ben Tanrı olsaydım, tabii ki onu da cennetime alırdım; ama yalnızca kısa bir süre için! Ardından biraz daha fazla “eğitim” için onu dünyaya geri yollardım.